تاثیرات جنسیت و چاقی بر روی بیومکانیک راه رفتن قبل و 6 ماه بعد از آرتروپلاستی کامل مفصل زانو: یک مطالعه­ی طولی کوهورت   چکیده پیش زمینه: بیومکانیک راه رفتن، جنسیت و چاقی می­تواند به ایجاد نتایج زیر حد بهینه[1]حاصل از آرتروپلاستی اولیه­ی کامل مفصل زانو منجر شود. اهداف این مطالعه عبارت بودند از: 1) تعیین اینکه آیا جنسیت و یا چاقی بر میزان تغییر در بیومکانیک راه رفتن قبل از عمل جراحی تا 6 ماه بعد از عمل جراحی تاثیر می­گذارد یا خیر 2) ارزیابی کنید که آیا راه رفتن در مردان و زنان بعد از آرتروپلاستی به حالت طبیعی برمی­گردد. روش­ها: آنالیز سه بعدی راه رفتن بر روی 43 بیماری که تحت عمل جراحی آرتروپلاستی کل زانو برای درمان آرتروز زانو  قرار گرفته بودند (قبل از عمل جراحی و 6 ماه بعد از عمل جراحی در کلینیک درد ) و 40 فرد سالم بدون علامت، انجام شد. از مدل­های رگرسیون خطی پیچیده برای ارزیابی عواملی که بر تغییر بیومکانیک راه رفتن درون کوهورت آرتروپلاستی تاثیر می­گذارند؛ استفاده شد و اصطلاحات تعاملی برای ارزیابی اینکه آیا بیومکانیک راه رفتن بعد از عمل جراحی به حالت عادی بر می­گردد یا نه، گنجانده شدند. یافته­ها: لحظه­ی اوج جنبش (p<0.001) و تکان (p<0.001) زانوی مرد، 6 ماه بعد از آرتروپلاستی کاهش یافت؛ در حالی که راه رفتن در زنان بعد از جراحی بدون تغییر باقی مانده بود. چاقی بر تغییرات راه رفتن در مردان یا زنان تاثیری نداشت. راه رفتن شرکت­کنندگان گروه آرتروپلاستی با زنان گروه کنترل بعد از جراحی به جز محدوده­ی حرکت صفحه ساجیتال زانو (p=0.003) تفاوتی نداشت؛ در حالی که مردان گروه آرتروپلاستی با گروه کنترل از نظر لحظه­ی اوج جنبش زانو (p = 0.011)، دامنه­ی حرکت زانو (p < 0.001) و لحظه­ی اوج خم شدن زانو (p < 0.001) تفاوت داشتند. تفسیر: جنسیت اما نه چاقی بر تغییر در بیومکانیک راه رفتن بعد از آرتروپلاستی تاثیر می­گذارد. مردان الگوی راه رفتن غیر عادی را بعد از جراحی حفظ کردند؛ در حالی که زنان اینگونه نبودند. تحقیقات بیشتر باید عوارض طولانی­مدت ناهنجاری­های راه رفتن را که بعد از آرتروپلاستی در مردان دیده می­شود؛ تعیین کند.   کلمات کلیدی: استئوآرتریت زانو ، بیومکانیک، آنالیز حرکت، آرتروپلاستی کامل مفصل زانو، انحراف مفصل زانو به طرف خارج   مقدمه استئوآرتریت زانو (OA) اغلب نتیجه­ای از مرحله­ی آخر یک بیماری با علائمی است که دیگر نمی­توانند به صورت محافظه­کارانه مدیریت شوند؛ در نتیجه به آرتروپلاستی کامل مفصل زانو (TKA) نیاز دارند. با این حال، 20 درصد از بیماران گزارش می­­دهند که از تعویض مفصل زانوی خود ناراضی هستند که اغلب به دلیل عوارض ناشی از بازبینی TKA است. بازبینی­ها بعد از گذشت 5 سال، با سرعت 6 درصد رخ می­دهند و تقریبا نیمی از آنها به دلیل سستی و بی­ثباتی ایمپلنت است. بر این اساس، علاقه­ای به درک عواملی که بر پیامدهای TKA تاثیر می­گذارند؛ وجود دارد تا رضایت بیمار و طول عمر پروتز را بهبود دهند. قابل ذکر است؛ تغییر بیومکانیک راه رفتن مانند بارگذاری صفحه ساجیتال و فرونتال بزرگتر در مفصل زانو، با حرکت ایمپلنت مرتبط است و به همین دلیل بر روی تلاش­های تحقیقاتی کنونی تمرکز می­شود. مطالعات زیادی به بررسی نحوه­ی تغییر بیومکانیک راه رفتن در صفحه­ی ساجیتال بعد از TKA پرداخته­اند؛ اما تعداد کمی از آنها بر روی صفحه­ی فرونتال تمرکز کرده­اند. این شگفت­آور است که بازگرداندن تنظیم طبیعی صفحه­ی فرونتال زانو، هدف اصلی TKA است که به دلیل تاثیر آن بر روی بارگذاری صفحه­ی فرونتال و خطر جراحی بازبینی است. مهم­تر از همه، زمان جنبش زانو قبل از عمل (KAM) با حرکت ایمپلنت درشت­نی[2]، 6 ماه بعد از TKA مرتبط شده است. بررسی سیستماتیک قبلی ما، تغییر در بیومکانیک راه رفتن را بعد از TKA تفسیر کرد و ناهماهنگی در یافته­های بدست آمده وجود داشت. به عنوان مثال، تنها دو مطالعه مقایسه کردند که آیا KAM بعد از آرتروپلاستی کامل زانو به حالت عادی برگشته است (به عنوان مثال، مشابه افراد سالم شده است) یا خیر؛ یکی از مطالعات (18) گزارش می­دهد که KAM بعد از آرتروپلاستی کامل زانو به حالت عادی برگشته و سایر یافته­ها متناقض باقی مانده­اند (19). علاوه بر این، تغییر در انحراف مفصل زانو که معیاری از تنظیم دینامیک صفحه­ی فرونتال است با درد زانو در افراد مبتلا به استئوآرتریت زانو و اوج KAM مرتبط است و تنها در یک مطالعه که بر روی 15 بیمار بعد از TKA انجام شده بود؛ مورد بررسی قرار گرفته است. این مطالعه، کاهش قابل توجهی را در KAM یک سال بعد از TKA نشان داد. تحقیقات بیشتری باید برای درک چگونگی تغییر سینتیک و حرکت­شناسی صفحه­ی فرونتال بعد از TKA و اینکه آیا این پارامترها به حالت عادی بر می­گردند؛ انجام شود. در حالی که تعدادی از عوامل با پیامدهای ضعیف­تر بعد از TKA مرتبط شده­اند؛ جنسیت و چاقی (شاخص توده­ی بدنی (BMI) بالاتر از 30 کیلوگرم/ متر مربع) به عنوان عوامل خطر خاص بیمار شناسایی شده­اند. جنسیت زن با افزایش درد و کاهش عملکرد، شش ماه بعد از TKA مرتبط شده است و جنسیت مرد با 8- 23 درصد افزایش خطر بازبینی TKA و مرگ و میر مرتبط است. چاقی با افزایش خطر از بین رفتن ایمپلنت و جراحی بازبینی TKA همراه است. این امکان وجود دارد که جنسیت و چاقی هر دو بر درجه­ی تغییر بیومکانیک راه رفتن بعد از TKA تاثیر بگذارند. تنها یک مطالعه بررسی کرد که آیا میزان تغییر در بیومکانیک راه رفتن بعد از TKA در دو جنسیت متفاوت است یا خیر و به این نتیجه دست یافت که جنسیت بر تغییر صفحه­ی فرونتال و ساجیتال یک سال بعد از TKA تاثیر می­گذارد. این امکان وجود دارد که به دلیل دشواری در دستیابی به تنظیم خنثی پروتز در طول جراحی، بیماران چاق به اندازه­ی افراد غیر چاق، بهبود در بیومکانیک راه رفتن را بعد از TKA تجربه نکنند. هیچ مطالعه­ای ارزیابی نکرده است که آیا چاقی بر تغییر در بیومکانیک راه رفتن بعد از TKA تاثیر می­گذارد یا خیر. هدف اول این مطالعه تعیین این موضوع بود که آیا بیومکانیک صفحه­ی فرونتال و ساجیتال زانو، قبل از TKA تا 6 ماه بعد از TKA تغییر می­کند و اینکه آیا جنسیت یا چاقی بر میزان تغییر تاثیر می­گذارد یا خیر. هدف دوم این بود که با مقایسه­ی بیماران تحت TKA با افراد بدون علامت بررسی کنیم که آیا بیومکانیک صفحه­ی ساجیتال و فرونتال زانو، 6 ماه بعد از TKA به حالت عادی بازگشته است.   روش­ها طراحی مطالعه این مطالعه اطلاعات شش ماهه حاصل از مطالعه­ی طولی کوهورت دو ساله که تغییر در پارامترهای منتخب بیومکانیک را بعد از جراحی TKA در افراد مبتلا به استئوآرتریت شدید زانو مورد بررسی قرار داد؛ ارائه می­دهد. یک مقایسه­ی مقطعی داخلی نیز بین کوهورت TKA در 6 ماه بعد از جراحی با افراد بدون علامت، انجام شد. یک پیگیری 6 ماهه به عنوان نقطه­ی زمانی موقت انتخاب شد؛ زیرا در این مدت بیشترین بهبود در عملکرد فیزیکی و محدوده­ی خم شدن زانو ایجاد می­شود و در این زمان به نقطه­ی اشباع می­رسد.   شرکت­کنندگان بیمارانی که از مارس 2013 تا جولای 2015 در نوبت انجام آرتروپلاستی کامل مفصل زانو بودند؛ از طریق  لیست انتظار 5 جراح ارتوپد در بیمارستان سنت وینست در ملبورن استرالیا به کار گرفته شدند. معیارهای ورود به مطالعه[3] عبارت بودند از: 1) TKA اولیه برای استئوآرتریت زانو. معیارهای خروج از مطالعه عبارت بودند از: 1) ناتوانی در ارائه رضایت آگاهانه 2) افرادی که بدون کمک، قادر به انجام آنالیز راه رفتن نبودند 3) تنظیم صفحه­ی کرونال بالاتر از 3 درجه سانتیگراد که به عنوان معیاری برای سیستم نظارت کامپیوتری در طول جراحی مورد استفاده قرار می­گیرد و 4) شاخص توده­ی بدنی (BMI) بالاتر از 36 کیلوگرم/ متر مربع به دلیل دشواری در آنالیز سه بعدی راه رفتن در چاقی شدید. شرکت­کنندگان بدون علامت با سن 50 سال یا بیشتر بعد از اعمال معیارهای خروج از مطالعه بکار گرفته شدند: 1) سابقه­ی جراحی مفصل ران و زانو 2) شاخص توده­ی بدنی بالاتر از 36 کیلوگرم/ متر مربع 3) درد مفصل ران یا زانو در عرض 6 ماه گذشته یا 4) ناتوانی در ارائه­ی رضایت آگاهانه[4]. مجوز انجام این مطالعه از کمیته­ی اخلاق تحقیقات انسانی گرفته شد. تمام شرکت­کنندگان رضایت­نامه­ی کتبی آگاهانه را ارائه داده بودند.   روش­های جراحی و بعد از عمل جراحی تمام بیماران یک پروتز صلیبی بدون محدودیت با استحکام کامل با پوشش کشکک زانو (طرح Press Fit Condylar Sigma، Depuy، جانسون& جانسون، شهر ورشو، IN) دریافت کردند. جزئیات بیشتر در مورد مراحل TKA را می­توان در مواد تکمیلی یافت. استفاده از توانبخشی بیمار بستری ثبت شد و بیماران به دو گروه تقسیم شدند: به صورت بله/ خیر.   آنالیز کمّی راه رفتن داده­های حرکت­شناسی[5] (120 هرتز) با استفاده از سیستم ضبط حرکت Vicon (Vicon، آکسفورد، انگلستان) با دوربین­های 12 MX بدست آمدند؛ در حالی که داده­های نیروی واکنش زمین (1200 هرتز) با استفاده از دو صفحه­ی نیرو OR6-6-2000 ( Advanced Mechanical Technology، واتر تاون، ماساچوست، ایالات متحده آمریکا) به صورت همزمان ضبط شدند. مدل 8 قطعه­ای اندام تحتانی که از سوی دانشگاه غرب استرالیا ارائه شده بود؛ برای ارزیابی حرکت­شناسی و سینتیک مفصل اندام تحتانی مورد استفاده قرار گرفت. از یک کارآزمایی جابجایی خم شدن- باز شدن عملکردی زانو برای تعیین مراکز مفصل زانو در نرم­افزار متلب (Mathworks، Natick، ماساچوست، ایالات متحده آمریکا) استفاده شد. معادلات هرینگتون برای تعیین مراکز مفصل ران استفاده شدند؛ زیرا بسیاری از بیماران قادر نبودند حرکات عملکردی مورد نیاز برای تعیین مراکز مفصل ران را انجام دهند. داده­های نشانگر با استفاده از یک فیلتر باترورث پایین گذار درجه دوم در 6 هرتز، فیلتر شدند. لحظات حرکت مفصل زانو با استفاده از دینامیک معکوس محاسبه شدند و در سیستم مختصات ناحیه­ی دیستال (ساق پا) بیان شدند. این لحظات بر اساس اندازه­ی بدن (وزن بدن  قد) در آنالیز آماری ما (به پاراگراف پایین نگاه کنید) تنظیم شدند. شرکت­کنندگان به صورت پا برهنه با سرعت راحت در امتداد یک راهرو 10 متری بدون وسایل جانبی راه رفتند. سرعت پیاده­روی با استفاده از دو پرتو فوتو الکتریک که به فاصله­ی 4 متری از هم قرار گرفته بودند؛ اندازه­گیری شد. ثبات سرعت در طول کارآزمایی­ها به دلیل ناتوانی شدیدی که توسط شرکت­کنندگان TKA نشان داده شده بود؛ اجرا نشد. لحظات تماس کف پا با زمین و جدا شدن انگشتان پا از زمین[6] با استفاده از داده­های نیروی واکنش زمین شناسایی شدند و برای تعیین فاز ایستادن مورد استفاده قرار گرفتند.   متغیرهای اولیه­ی مورد نظر متغیرهای حرکت­شناسی و سینتیک زانو شامل موارد زیر هستند: حداکثر زاویه­ی واروس- والگوس زانو، گشتاور فشار واروس- والگوس (همانطور که قبلا توضیح داده شد)، زاویه­ی اوج انحناء زانو در وضعیت ایستاده، محدوده‌ی حرکت صفحه­ی ساجیتال زانو، اوج KAM، افزایش KAM و اوج KFM (جدول 1).   شاخص­های توصیفی میانگین سنی، BMI و نسبت­های جنسی محاسبه شدند. در کوهورت TKA، شاخص استئوآرتریت دانشگاه­های انتاریو غربی و مک مستر (WOMAC) برای توصیف علائم استئوآرتریت زانو مورد استفاده قرار گرفت و رادیوگراف­های حالت قدامی خلفی تحمل وزن پا برای ارزیابی تنظیم ایستایی زانو (قبل و بعد از عمل جراحی) استفاده شد. تنظیم ایستایی به صورت زاویه­ی بین دو نیمه میانی جانبی استخوان ران و درشت­نی، 10 سانتی­متر بالا یا پایین و نقطه­ی میانی خار درشت نی[7] اندازه­گیری شد.   اوزون تراپی عوامل جنسیت و چاقی و تاثیر آن در آرتروپلاستی مفصل زانو 01 آذر 1398 عوامل جنسیت و چاقی و تاثیر آن در آرتروپلاستی قسمت دوم 01 آذر 1398 عوامل جنسیت و چاقی و تاثیر آن در آرتروپلاستی قسمت سوم 01 آذر 1398
عوامل جنسیت و چاقی و تاثیر آن در آرتروپلاستی قسمت سوم   قسمت سوم :   این مطالعه نشان داد که جنسیت اما نه چاقی، بر تغییرات بیومکانیک راه رفتن به خصوص در صفحه­ی فرونتال، 6 ماه بعد از TKA تاثیر می­گذارد. به طور خاص، مردان کاهش قابل توجهی را در حداکثر زاویه­ی واروس- والگوس زانو، اوج KAM و افزایش KAM نشان دادند؛ در حالی که زنان تغییراتی را بعد از TKA نشان ندادند. شرکت­کنندگان زن بعد از TKA تفاوت قابل توجهی با زنان گروه کنترل نداشتند؛ به جز این مورد که محدوده­ی حرکتی صفحه ساجیتال زانو در آنها کاهش یافته بود. با این حال، شرکت­کنندگان مرد در گروه TKA با مردان گروه کنترل تفاوتی نداشتند و کاهش اوج KAM، حداکثر خم شدن زانو، ROM صفحه ساجیتال و اوج KFM را نشان دادند. روی هم رفته، این یافته­ها اختلال بیشتر راه رفتن را در مردان بعد از عمل جراحی نسبت به زنان نشان می­دهند. بنابراین، شش ماه بعد از TKA، زنان اما نه مردان به الگوی راه رفتن عادی دست یافتند. مردان اما نه زنان، بعد از TKA کاهش معناداری را در اوج KAM و افزایش KAM نشان دادند. مطالعه­ی قبلی ما نشان داده است که مردان در مقایسه با زنان قبل از عمل جراحی، مقادیر KAM بالاتری دارند که به آنها امتیاز بالاتری برای بهبود (جا اندازي استخوان[1]) بعد از عمل جراحی می­دهد. این کاهش مطلوب در پارامترهای KAM که در مردان مشاهده شد؛ احتمالا به کاهش حداکثر زاویه­ی واروس- والگوس زانو که بعد از عمل جراحی اتفاق می­افتد؛ مربوط است. از آنجا که مردان هیچ تغییری را در توده­ی بدنی در طول زمان نشان ندادند؛ کاهش در KAM به تغییر در وزن بدن مربوط نبود. در حالی که مطالعات متعدد کاهش در KAM را توسط TKA نشان دادند؛ مطالعه­­ی استیفن ویلسون و همکارانش (10) تنها مطالعه­ای بود که بر روی جنسیت انجام شد. بر خلاف یافته­های ما، نویسندگان به این موضوع پی بردند که جنسیت هیچ تاثیری بر روی اوج KAM ندارد؛ نه مردان و نه زنان در طول این 12 ماه بعد از TKA، تغییری را در این پارامتر نشان ندادند. با توجه به اینکه اوج KAM، 6 و 12 ماه بعد از عمل جراحی افزایش می­یابد؛ این یافته­های متضاد ممکن است به دلیل تفاوت در زمان پیگیری باشند. ما همچنین گشتاور فشار واروس- والگوس را اندازه­گیری کردیم؛ زیرا با اوج KAM، درد زانو و پیشرفت بیماری در افراد مبتلا به استئوآرتریت زانو مرتبط بود. ما متوجه شدیم که گشتاور فشار واروس- والگوس 6 ماه بعد از TKA در مردان یا زنان تغییر نکرد. با این حال، در مطالعه­ی قبلی، ما متوجه نشدیم که گشتاور فشار بین گروه کنترل و افراد مبتلا به استئوآرتریت حاد زانو قبل از عمل جراحی متفاوت است. بنابراین، ممکن است نیازی به تغییر فشار بعد از جراحی وجود نداشته باشد. تنها مطالعه­ی دیگری که این پارامتر را بررسی کرد؛ به کاهش در فشار واروس پی برد؛ اما این مطالعه شامل گروه کوچکی متشکل از 15 بیمار بود و از یک روش اندازه­گیری متفاوت استفاده کرد و مقادیر حداقل را از حداکثر واروس در طول مرحله­ی ایستایی اولیه کم کرد که با روش ما متفاوت است. هیچ تغییری در صفحه­ی ساجیتال بعد از TKA برای مردان و زنان وجود نداشت. در یک مطالعه­ی مقایسه­ای دیگر، استیفن ویلسون و همکارانش (10) دریافتند که اوج KFM با جراحی در زنان نسبت به مردان بیشتر کاهش یافت؛ دلیل این کاهش احتمالا این است که زنان قبل از TKA، مقادیر بالاتری از KFM را نشان می­دهند. علیرغم ویژگی­های مشابه کوهورت سن و BMI، ما به این تفاوت­ها قبل از TKA پی نبرده بودیم و ما متوجه نشدیم که جنسیت بر تغییرات در اوج KFM با عمل TKA  تاثیر می­گذارد. ما فرض کردیم که چاقی ممکن است به دلایلی مانند سختی تنظیم پروتز در طول جراحی، بر تغییرات در راه رفتن بعد از TKA تاثیر بگذارد. با این حال، در حالی که تنظیم استاتیک زانو در کوهورت کلی بعد از TKA بهبود یافته بود؛ هیچ تفاوتی در تنظیم حالت پایه یا در تغییر تنظیم پروتز بین افراد چاق و غیر چاق وجود نداشت. این موضوع ممکن است توضیح دهد که چرا ما نتوانستیم بر تاثیر چاقی بر تغییر در بیومکانیک راه رفتن در طی 6 ماه پی ببریم. با این حال، بر اساس شواهدی که از سایر پیامدها مانند پیامدهای ضعیف در دراز مدت برای طول عمر ایمپلنت بدست آمده است؛ این احتمال وجود دارد که چاقی می­تواند در بلند مدت بر بیومکانیک راه رفتن تاثیر بگذارد. تحقیقات بیشتر در مورد تاثیر چاقی بر روی بیومکانیک راه رفتن باید شامل پیگیری طولانی­تر باشند. در حالی که مطالعات متعددی بررسی کردند که آیا بیومکانیک راه رفتن بعد از TKA در مقایسه با گروه کنترل بدون علامت به حالت عادی برمی­گردد؛ مطالعه­ی ما برای اولین بار بررسی کرد که آیا تغییر در بیومکانیک راه رفتن تحت تاثیر جنسیت قرار می­گیرد یا خیر. شرکت­کنندگان زن بعد از TKA نسبت به زنان گروه کنترل، هیچ تفاوتی در پارامترهای صفحه فرونتال نداشتند. احتمالا دلیل این است که شرکت­کنندگان زن بعد از TKA تغییری را در این پارامترها تجربه نمی­کنند. مردان بعد از TKA در مقایسه با مردان گروه کنترل، تفاوت معناداری را در اوج KAM نشان دادند. یافته­های حاصل از دو کوهورت با جنس متفاوت که 6 ماه (تعداد شرکت­کنندگان= 34) یا 9 ماه (تعداد شرکت­کنندگان= 16) بعد از TKA بررسی کرده بودند که آیا اوج KAM بعد از TKA به حالت عادی بر می­گردد؛ متناقض بودند که ممکن است به اندازه­ی کوچک نمونه­ی مورد مطالعه مربوط باشد. در صفحه­ی ساجیتال، شرکت­کنندگان مرد در گروه TKA نسبت به گروه کنترل، اوج کمتر KFM را حفظ کرده بودند. در حالی که لحظات پایین­تر صفحه فرونتال مطلوب هستند؛ اما تفسیر لحظات پایین­تر صفحه ساجیتال پیچیده­تر است. از این رو، مشخص نیست که آیا KFM پایین­تر مشاهده شده در مردان نسبت به گروه کنترل، مطلوب است یا خیر. در این مطالعه، محدودیت­هایی وجود داشت. ما در هر زیر گروه تعداد کافی شرکت­کننده نداشتیم تا اثر تعاملی را برای بازگشت به حالت عادی بررسی کنیم زیرا تعداد ناکافی از شرکت­کنندگان چاق در گروه کنترل وجود داشت. مطالعه­ی ما همچنین تغییرات را در طی 6 ماه بعد از TKA بررسی کرد و از این رو نتایج تغییرات احتمالی را در چارچوب­های زمانی طولانی­تر منعکس نمی­کنند. علاوه بر این، اگرچه ما روش­های جراحی را در این مطالعه استانداردسازی کردیم؛ اما توانبخشی بعد از عمل را استاندارد نمی­کنیم. در نهایت، ما افراد را بر اساس شاخص توده بدنی آنها به عنوان چاق و غیر چاق طبقه­بندی می­کنیم و از این رو چنانچه آنالیزهای ما از داده­های پیوسته BMI یا شاخص­های جایگزین چاقی استفاده کنند؛ ممکن است نتایج ما متفاوت باشند. در نتیجه، جنسیت اما نه چاقی، بر تغییرات بیومکانیک راه رفتن 6 ماه بعد از TKA تاثیر می­گذارد؛ در عین حال بازگشت به راه رفتن عادی نیز تحت تاثیر جنسیت قرار می­گیرد. مردان در مقایسه با زنان، کاهش بیشتری را در زاویه­ی واروس- والگوس صفحه فرونتال، اوج KAM و افزایش KAM نشان دادند. علاوه بر این، شرکت‌کنندگان مرد بعد از TKA در مقایسه با مردان بدون علامت گروه کنترل، اوج KAM و KFM غیر عادی را نشان دادند؛ در حالی که زنان اینگونه نبودند. تحقیقات بیشتر با دوره­های پیگیری طولانی­تر برای ارزیابی پیامدهای بالینی مشاهده شده در اختلالات راه رفتن در مردان در طی 6 ماه بعد از عمل جراحی لازم است.         کلینیک درد اوزون تراپی عوامل جنسیت و چاقی و تاثیر آن در آرتروپلاستی مفصل زانو 01 آذر 1398 عوامل جنسیت و چاقی و تاثیر آن در آرتروپلاستی قسمت دوم 01 آذر 1398 عوامل جنسیت و چاقی و تاثیر آن در آرتروپلاستی قسمت سوم 01 آذر 1398
تاثیرات جنسیت و چاقی بر روی بیومکانیک راه رفتن قبل و 6 ماه بعد از آرتروپلاستی کامل مفصل زانو: یک مطالعه­ی طولی کوهورت  بخش دوم :   آنالیز آماری آنالیزها در برنامه­ی Stata 14.1 با سطح آلفا 0.05 انجام شدند. آزمون­های T و مربع کای به عنوان تست­های مناسب برای مقایسه­ی داده­های جمعیت­شناختی مورد استفاده قرار گرفتند. برای ارزیابی اینکه آیا بیومکانیک راه رفتن، 6 ماه بعد از TKA تغییر می­کند یا نه و آیا جنسیت یا چاقی بر مقدار تغییر تاثیر می­گذارد یا خیر، مدل­های رگرسیون خطی متفاوتی برای محاسبه­ی شباهت معیارهای قبل و بعد از عمل جراحی در بیماران ارائه شد. برای تمام معیارهای بیومکانیک، مدل­ها شامل برهمکنش­های سه جانبه بین زمان (قبل از عمل جراحی در برابر بعد از عمل جراحی)، جنسیت (مرد در برابر زن) و چاقی (خیر/ بله BMI  30 کیلوگرم/ میلی­متر) بودند و تمام برهمکنش­های دو جانبه و اثرات اصلی از ابتدا در این مدل­ها گنجانده شدند. برهمکنش‌های سه جانبه چنانچه مقدار p آزمون والد[1]بالاتر از 0.1 بود؛ حذف می­شدند. سپس مدل­هایی با برهمکنش­های دوجانبه با مدل­های نهایی شامل تمام اثرات مهم و تمام برهمکنش­های دوجانبه تطبیق داده شدند. تمام آنالیزها با استفاده از توانبخشی بیماران بستری (بله/ خیر) و سرعت نرمال­سازی شده راه رفتن به عنوان متغیرهای کمکی[2]انجام شدند. سرعت نرمال­سازی شده راه رفتن با استفاده از  محاسبه شد؛ در این معادله N سرعت نرمال­سازی شده بود، V سرعت واقعی بر حسب متر/ ثانیه، g 9.81 بر حسب m/S2 و L طول پا بر حسب متر است. مدل­ها شامل لحظاتی بود که برای مقادیر وزن نسبت به اندازه­ی بدن تنظیم شده بود. مفروضات حالت عادی خطی بودن و واریانس همسانی[3]زیر واحدها با استفاده از طرح زیر واحدها مورد بررسی قرار گرفتند. به منظور ارزیابی اینکه آیا بیومکانیک راه رفتن 6 ماه بعد از TKA به حالت عادی برمی­گردد و آیا جنسیت بر بیومکانیک تاثیر می­گذارد؛ مدل­های رگرسیون خطی برای هر نتیجه تطبیق داده شدند. تاثیر چاقی بر روی بازگشت راه رفتن به حالت عادی در این مدل مورد بررسی قرار نگرفته است؛ زیرا افراد کمی در گروه کنترل چاق بودند. مدل­ها شامل اصطلاحاتی برای جنسیت، گروه (TKA در برابر گروه کنترل) و ترکیب بین این اصطلاحات بودند؛ علاوه بر این سن، BMI و سرعت نرمال سازی شده­ی راه رفتن را به عنوان متغیرهای کمکی شامل می­شدند. مدل­ها شامل لحظاتی بود که برای افزایش وزن تنظیم شده بودند.   نتایج شرکت­کنندگان در طول مرحله­ی جمع­آوری داده­ها، 359 بیمار که در نوبت آرتروپلاستی کامل مفصل زانو قرار داشتند؛ در این مطالعه شرکت کردند. از این تعداد، 63 بیمار تحت عمل TKA معیارهای مطالعه را داشتند و رضایت آگاهانه را ارائه دادند که 43 نفر از آنها داده­های مربوط به راه­ رفتن در حالت پایه و 6 ماه پیگیری را داشتند. هیچ تفاوت معناداری در داده­های جمعیت­شناختی افرادی که برای انجام تست پیگیری مراجعه کرده بودند و افرادی که مراجعه نکرده بودند؛ وجود نداشت (داده­ها نشان داده نشده­اند). 40 شرکت­کننده­ی بدون علامت نیز گنجانده شدند. شرکت­کنندگان بعد از TKA بهبود در امتیاز درد WOMAC، عملکرد و سختی را تجربه کردند و با جراحی به تنظیم خنثی زانو دست یافتند (جدول 2). قبل از عمل جراحی، مردان نسبت به زنان توده­ی بدنی بالاتر و انحراف بیشتر رو به خارج زانو را داشتند؛ در حالی که به غیر از BMI و توده­ی بدنی، هیچ تفاوتی بین کوهورت چاقی وجود نداشت. زنان کمی بیشتری در کوهورت TKA در مقایسه با گروه کنترل حضور داشتند و بیماران تقریبا 10 سال مسن­تر بودند، اندکی آهسته­تر راه می­رفتند و BMI تقریبا 5 کیلوگرم/ متر مربع بالاتر داشتند. 25 (57 درصد) نفر از بیماران در کوهورت TKA به عنوان افراد چاق طبقه­بندی شدند؛ در حالی که فقط 2 نفر (5 درصد) از افراد گروه کنترل چاق بودند. جدول 2 مشخصات جمعیت شناختی گروه­های تحت عمل جراحی و کنترل؛ داده­ها به صورت میانگین (SD) گزارش شده­اند. نکته: BMI: شاخص توده­ی بدنی؛ M= مرد؛ F= زن؛ WOMAC= شاخص استئوآرتریت دانشگاه­های انتاریو غربی و مک مستر که در آن امتیازهای بالاتر، علائم بدتر را نشان می­دهد (محدوده­ی درد 20-0، محدوده­ی سختی WOMAC 8-0؛ محدوده­ی عملکرد WOMAC 68-0). مقادیر p بر اساس آزمون t برای متغیرهای پیوسته و آزمون مربع کای برای جنسیت گزارش شده است.  aمقادیر ثبت شده در حالت پایه. bتنظیم استاتیک مثبت، نشان­دهنده­ی انحراف زانو به طرف خارج است.   تغییر در بیومکانیک راه رفتن توسط آرتروپلاستی کامل مفصل زانو هیچ شواهدی از تعامل سه جانبه­ی بین جنسیت، چاقی و زمان (قبل و بعد از TKA) برای هر یک از متغیرهای راه رفتن وجود نداشت؛ با این حال، تعاملات معنادار از نظر آماری (p<0.1) بین زمان و جنسیت برای حداکثر زاویه­ی واروس- والگوس زانو، اوج KAM و افزایش KAM دیده شد. بنابراین، جدول 3 تغییرات بیومکانیک راه رفتن را قبل و بعد از TKA در مردان و زنان نشان می­دهد؛ البته این تغییرات توسط چاقی ایجاد نشده بودند. مردان در مقایسه با زنان، کاهش بیشتری را در حداکثر زاویه­ی واروس- والگوس زانو (-5.7 درجه، 95 درصد CIs، 9.5-، 1.9-) تجربه کردند. مردان همچنین میانگین کاهش 15.5 Nm (95 درصد CIs، 24.0- و 6.9-) را برای اوج KAM و کاهش 8.5- Nm.s (95 درصد CIs، 12.6-، 4.4-) برای افزایش KAM تجربه کردند. این متغیرها در زنان به طور معناداری تغییر نکردند. هیچ تغییر معناداری در سایر متغیرها بعد از TKA برای مردان یا زنان وجود نداشت.   جدول 3 تغییرات در بیومکانیک راه رفتن قبل و بعد از TKA در بین مردان و زنان. داده­ها به صورت میانگین (SD) یا تفاوت میانگین (95 درصد CI) گزارش شده­اند؛ مگر اینکه نشان داده شوند. نتایج بر اساس تغییر در سرعت نرمال سازی شده راه رفتن، وضعیت توانبخشی بیماران بستری، وضعیت چاقی و وزن و قد (برای داده­های لحظه­ای) تنظیم شده­اند. ROM= محدوده­ی حرکت؛ KFM= لحظه­ی خم شدن زانو؛ KAM= لحظه­ی جنبش زانو؛ TKA= آرتروپلاستی کامل مفصل زانو. a مقادیر منفی کاهش تمام متغیرها را از قبل از TKA تا بعد از TKA نشان می­دهد. مقادیر میانگین منفی برای حرکت­شناسی صفحه فرونتال نشان­دهنده­ی انحراف زانو به طرف داخل و حرکت­شناسی منفی صفحه ساجیتال، باز شدن زانو را نشان می­دهد. bمدل­هایی که در این جدول ارائه شده­اند؛ اثر اصلی را برای چاقی شامل نمی­شوند. c مقادیر p تعامل برای برهمکنش بین جنسیت و زمان ویزیت (ارزیابی­های قبل و بعد از عمل جراحی) بر اساس آزمون والد. بازگشت به بیومکانیک راه رفتن طبیعی بعد از آرتروپلاستی کامل مفصل زانو جدول 4 مقایسه­ی بین گروه­های بعد از عمل TKA و کنترل را بر اساس جنسیت نشان می­دهد. تعامل معنادار از لحاظ آماری بین جنسیت و گروه (p<0.1) برای حداکثر زاویه­ی واروس- والگوس زانو، اوج KAM و اوج KFM مشاهده شد. نتایج نشان دادند که حداکثر زاویه­ی واروس- والگوس زانو شرکت­کنندگان مرد بعد از عمل TKA تفاوت معناداری با مردان گروه کنترل نداشت. با این حال، این تفاوت در حداکثر زاویه­ی واروس- والگوس زانو بین شرکت­کنندگان مرد بعد از عمل TKA و مردان گروه کنترل نسبت به تفاوتی که بین شرکت­کنندگان زن بعد از TKA و زنان گروه کنترل (مردان: 2.7-، 95 درصد CIs، 5.6-، 0.1؛ زنان: 1.4، 95 درصد CIs 1.8-، 4.7؛ تعامل p=0.02) دیده می­شود؛ به طور معناداری بیشتر بود.             اوزون تراپی عوامل جنسیت و چاقی و تاثیر آن در آرتروپلاستی مفصل زانو 01 آذر 1398 عوامل جنسیت و چاقی و تاثیر آن در آرتروپلاستی قسمت دوم 01 آذر 1398 عوامل جنسیت و چاقی و تاثیر آن در آرتروپلاستی قسمت سوم 01 آذر 1398