تهران ، فرمانیه، اندرزگو
بعد از مرکز خرید سانا، بن بست سالاری ، پلاک 16 ، طبقه سوم ، (302)
02122398401
info@behazinclinic.com
شنبه - پنچ شنبه 15 الی 22
جمعه تعطیل

عوامل جنسیت و چاقی و تاثیر آن در آرتروپلاستی قسمت سوم

عوامل جنسیت و چاقی و تاثیر آن در آرتروپلاستی قسمت سوم

 

قسمت سوم :

 

این مطالعه نشان داد که جنسیت اما نه چاقی، بر تغییرات بیومکانیک راه رفتن به خصوص در صفحه­ی فرونتال، 6 ماه بعد از TKA تاثیر می­گذارد. به طور خاص، مردان کاهش قابل توجهی را در حداکثر زاویه­ی واروس- والگوس زانو، اوج KAM و افزایش KAM نشان دادند؛ در حالی که زنان تغییراتی را بعد از TKA نشان ندادند. شرکت­کنندگان زن بعد از TKA تفاوت قابل توجهی با زنان گروه کنترل نداشتند؛ به جز این مورد که محدوده­ی حرکتی صفحه ساجیتال زانو در آنها کاهش یافته بود. با این حال، شرکت­کنندگان مرد در گروه TKA با مردان گروه کنترل تفاوتی نداشتند و کاهش اوج KAM، حداکثر خم شدن زانو، ROM صفحه ساجیتال و اوج KFM را نشان دادند. روی هم رفته، این یافته­ها اختلال بیشتر راه رفتن را در مردان بعد از عمل جراحی نسبت به زنان نشان می­دهند. بنابراین، شش ماه بعد از TKA، زنان اما نه مردان به الگوی راه رفتن عادی دست یافتند.

مردان اما نه زنان، بعد از TKA کاهش معناداری را در اوج KAM و افزایش KAM نشان دادند. مطالعه­ی قبلی ما نشان داده است که مردان در مقایسه با زنان قبل از عمل جراحی، مقادیر KAM بالاتری دارند که به آنها امتیاز بالاتری برای بهبود (جا اندازي استخوان[1]) بعد از عمل جراحی می­دهد. این کاهش مطلوب در پارامترهای KAM که در مردان مشاهده شد؛ احتمالا به کاهش حداکثر زاویه­ی واروس- والگوس زانو که بعد از عمل جراحی اتفاق می­افتد؛ مربوط است. از آنجا که مردان هیچ تغییری را در توده­ی بدنی در طول زمان نشان ندادند؛ کاهش در KAM به تغییر در وزن بدن مربوط نبود. در حالی که مطالعات متعدد کاهش در KAM را توسط TKA نشان دادند؛ مطالعه­­ی استیفن ویلسون و همکارانش (10) تنها مطالعه­ای بود که بر روی جنسیت انجام شد. بر خلاف یافته­های ما، نویسندگان به این موضوع پی بردند که جنسیت هیچ تاثیری بر روی اوج KAM ندارد؛ نه مردان و نه زنان در طول این 12 ماه بعد از TKA، تغییری را در این پارامتر نشان ندادند. با توجه به اینکه اوج KAM، 6 و 12 ماه بعد از عمل جراحی افزایش می­یابد؛ این یافته­های متضاد ممکن است به دلیل تفاوت در زمان پیگیری باشند.

ما همچنین گشتاور فشار واروس- والگوس را اندازه­گیری کردیم؛ زیرا با اوج KAM، درد زانو و پیشرفت بیماری در افراد مبتلا به استئوآرتریت زانو مرتبط بود. ما متوجه شدیم که گشتاور فشار واروس- والگوس 6 ماه بعد از TKA در مردان یا زنان تغییر نکرد. با این حال، در مطالعه­ی قبلی، ما متوجه نشدیم که گشتاور فشار بین گروه کنترل و افراد مبتلا به استئوآرتریت حاد زانو قبل از عمل جراحی متفاوت است. بنابراین، ممکن است نیازی به تغییر فشار بعد از جراحی وجود نداشته باشد. تنها مطالعه­ی دیگری که این پارامتر را بررسی کرد؛ به کاهش در فشار واروس پی برد؛ اما این مطالعه شامل گروه کوچکی متشکل از 15 بیمار بود و از یک روش اندازه­گیری متفاوت استفاده کرد و مقادیر حداقل را از حداکثر واروس در طول مرحله­ی ایستایی اولیه کم کرد که با روش ما متفاوت است.

هیچ تغییری در صفحه­ی ساجیتال بعد از TKA برای مردان و زنان وجود نداشت. در یک مطالعه­ی مقایسه­ای دیگر، استیفن ویلسون و همکارانش (10) دریافتند که اوج KFM با جراحی در زنان نسبت به مردان بیشتر کاهش یافت؛ دلیل این کاهش احتمالا این است که زنان قبل از TKA، مقادیر بالاتری از KFM را نشان می­دهند. علیرغم ویژگی­های مشابه کوهورت سن و BMI، ما به این تفاوت­ها قبل از TKA پی نبرده بودیم و ما متوجه نشدیم که جنسیت بر تغییرات در اوج KFM با عمل TKA  تاثیر می­گذارد.

ما فرض کردیم که چاقی ممکن است به دلایلی مانند سختی تنظیم پروتز در طول جراحی، بر تغییرات در راه رفتن بعد از TKA تاثیر بگذارد. با این حال، در حالی که تنظیم استاتیک زانو در کوهورت کلی بعد از TKA بهبود یافته بود؛ هیچ تفاوتی در تنظیم حالت پایه یا در تغییر تنظیم پروتز بین افراد چاق و غیر چاق وجود نداشت. این موضوع ممکن است توضیح دهد که چرا ما نتوانستیم بر تاثیر چاقی بر تغییر در بیومکانیک راه رفتن در طی 6 ماه پی ببریم. با این حال، بر اساس شواهدی که از سایر پیامدها مانند پیامدهای ضعیف در دراز مدت برای طول عمر ایمپلنت بدست آمده است؛ این احتمال وجود دارد که چاقی می­تواند در بلند مدت بر بیومکانیک راه رفتن تاثیر بگذارد. تحقیقات بیشتر در مورد تاثیر چاقی بر روی بیومکانیک راه رفتن باید شامل پیگیری طولانی­تر باشند.

در حالی که مطالعات متعددی بررسی کردند که آیا بیومکانیک راه رفتن بعد از TKA در مقایسه با گروه کنترل بدون علامت به حالت عادی برمی­گردد؛ مطالعه­ی ما برای اولین بار بررسی کرد که آیا تغییر در بیومکانیک راه رفتن تحت تاثیر جنسیت قرار می­گیرد یا خیر. شرکت­کنندگان زن بعد از TKA نسبت به زنان گروه کنترل، هیچ تفاوتی در پارامترهای صفحه فرونتال نداشتند. احتمالا دلیل این است که شرکت­کنندگان زن بعد از TKA تغییری را در این پارامترها تجربه نمی­کنند. مردان بعد از TKA در مقایسه با مردان گروه کنترل، تفاوت معناداری را در اوج KAM نشان دادند. یافته­های حاصل از دو کوهورت با جنس متفاوت که 6 ماه (تعداد شرکت­کنندگان= 34) یا 9 ماه (تعداد شرکت­کنندگان= 16) بعد از TKA بررسی کرده بودند که آیا اوج KAM بعد از TKA به حالت عادی بر می­گردد؛ متناقض بودند که ممکن است به اندازه­ی کوچک نمونه­ی مورد مطالعه مربوط باشد. در صفحه­ی ساجیتال، شرکت­کنندگان مرد در گروه TKA نسبت به گروه کنترل، اوج کمتر KFM را حفظ کرده بودند. در حالی که لحظات پایین­تر صفحه فرونتال مطلوب هستند؛ اما تفسیر لحظات پایین­تر صفحه ساجیتال پیچیده­تر است. از این رو، مشخص نیست که آیا KFM پایین­تر مشاهده شده در مردان نسبت به گروه کنترل، مطلوب است یا خیر.

در این مطالعه، محدودیت­هایی وجود داشت. ما در هر زیر گروه تعداد کافی شرکت­کننده نداشتیم تا اثر تعاملی را برای بازگشت به حالت عادی بررسی کنیم زیرا تعداد ناکافی از شرکت­کنندگان چاق در گروه کنترل وجود داشت. مطالعه­ی ما همچنین تغییرات را در طی 6 ماه بعد از TKA بررسی کرد و از این رو نتایج تغییرات احتمالی را در چارچوب­های زمانی طولانی­تر منعکس نمی­کنند. علاوه بر این، اگرچه ما روش­های جراحی را در این مطالعه استانداردسازی کردیم؛ اما توانبخشی بعد از عمل را استاندارد نمی­کنیم. در نهایت، ما افراد را بر اساس شاخص توده بدنی آنها به عنوان چاق و غیر چاق طبقه­بندی می­کنیم و از این رو چنانچه آنالیزهای ما از داده­های پیوسته BMI یا شاخص­های جایگزین چاقی استفاده کنند؛ ممکن است نتایج ما متفاوت باشند.

در نتیجه، جنسیت اما نه چاقی، بر تغییرات بیومکانیک راه رفتن 6 ماه بعد از TKA تاثیر می­گذارد؛ در عین حال بازگشت به راه رفتن عادی نیز تحت تاثیر جنسیت قرار می­گیرد. مردان در مقایسه با زنان، کاهش بیشتری را در زاویه­ی واروس- والگوس صفحه فرونتال، اوج KAM و افزایش KAM نشان دادند. علاوه بر این، شرکت‌کنندگان مرد بعد از TKA در مقایسه با مردان بدون علامت گروه کنترل، اوج KAM و KFM غیر عادی را نشان دادند؛ در حالی که زنان اینگونه نبودند. تحقیقات بیشتر با دوره­های پیگیری طولانی­تر برای ارزیابی پیامدهای بالینی مشاهده شده در اختلالات راه رفتن در مردان در طی 6 ماه بعد از عمل جراحی لازم است.

 

 

 

 

کلینیک درد

اوزون تراپی

تماس با کلینیک